Takarazuka Kageki Kentei

PL:
Jakiś czas temu Takarazuka wyszła do fanów z nową, ciekawą inicjatywą. O tyle zaskakującą co kontrowersyjną. Skądinąd, na marcowym wykładzie w Warszawie, miałam okazję napomknąć o walorach edukacyjnych spektakli i promocji wiedzy ogólnej poprzez gadżety proponowane przez Quatre Ruvue, jednak ów ostatni ‘eksperyment’ teatru zrobił na mnie spore wrażenie. Do dziś nie potrafię się zdecydować, czy pomysł jest niezwykle trafną strategią marketingową, oryginalną formą promocji czy pokracznym wybrykiem show-biznesu.
Otóż Takarazuka Kagekidan, poprzez założone w 2009 Takarazuka Kageki Kentei Committee, organizuje egzaminy na certyfikaty z wiedzy o teatrze Takarazuka:
http://www.takarazuka-kentei.jp/index.html
Egzamin podobnie jak JLPT (Japanese Language Proficiency Test) i inne certyfikaty języków, można zdać na jeden z kilku poziomów:
１級 (Level 1) - najwyższy
２級 (Level 2)
３級 (Level 3) - najniższy
Egzaminy odbywają się oficjalnie. O ustalonym czasie, w ustalonym miejscu po uprzednim zapisaniu się na dany poziom i oczywiście... uiszczeniu odpowiedniej opłaty. Ciekawostką jest tu niewątpliwie fakt braku całkowitej dowolności w wyborze zdawanego poziomu, a to dlatego, iż:
- by podejść do egzaminu na poziom 1 musimy posiadać certyfikat z poziomu 2.
- by móc podejść do egzaminu na poziom 2 musimy albo posiadać certyfikat z poziomu 3 albo zdecydować się na jednoczesne zdawanie poziomu 3 i 2.
Ergo: bezpośrednie podejście (od razu) do egzaminu na poziom 1 i 2 jest niemożliwe. Przypominam, iż za każdy poziom obowiązują opłaty. Odpowiednio:
１級 (Level 1) – cena nieznana (nie było jeszcze tury z egzaminem na poziom 1)
２級 (Level 2) - 5,800円
３級 (Level 3) - 4,800円
２級 i ３級 jednocześnie - 9,800円
Nie przeczę, iż cel, jaki wyznaczyło sobie Takarazuka Kageki Kentei Committee, czyli szerzenie i pogłębianie wiedzy dot. historii, dzieł i aktorek Takarazuki, a także zapewnienie fanom okazji do ‘sprawdzenia się’ nie jest zaiste szczytny, a realizacja ciekawa. Przy czym trudno jest oprzeć się wrażeniu, że zabieg ten miał również na celu zapewnienie nowego źródła dochodów teatru. Tym bardziej biorąc pod uwagę schodkowy system dopuszczania kandydatów do egzaminów.
Niewątpliwie tego typu działalność, w szczególnie w przypadku teatru (ergo: dziedziny stanowiącej sztukę wysoką), może wywoływać pewien niesmak.
Pojawia się bowiem pytanie: gdzie kończy się sztuka a zaczyna komercja? Czy sztuka przynosi zyski, czy zyski są gwarantem sztuki?
W przypadku Takarazuki jest to kwestia nieco bardziej złożona. Pytanie jest bowiem o tyle ważne, o ile ważne jest utrzymanie zdrowego balansu między popkulturą i szowbiznesem a sztuką teatralną, sztuką wysoką i o tyle bezsensowne, o ile założeniem Takarazuki było i jest przynoszenie zysków oraz odpowiadanie na potrzeby artystyczno-rozrywkowe współczesnego społeczeństwa japońskiego. Dlatego też śmiem twierdzić, iż jednoznaczne ocenienie wspomnianej inicjatywy bez opowiadania się po jej ekonomicznej lub artystycznej stronie jest zasadniczo niemożliwe.
Tak czy inaczej, intuicja podpowiada mi, że jakkolwiek intrygujący pomysł by to nie był – ma całkiem spore szanse na duży odzew ze strony fanów i spełnienie oczekiwań finansowych zarządu teatru.


ENG:
Some time ago Takarazuka came up with quite a new initiative, which one may find it a bit surprising or even controversial. I have to admit that I did spare few minutes of my March Warsaw lecture to mention the educational aspects of Takarazuka’s shows and the general promotion of common knowledge through various gadgets sold by Quatre Revue, but still, this recent ‘experiment’ conducted by the Revue did impress me a lot. Even now it is hard for me to decide whether the idea is a brilliant marketing strategy, original new way of promotion or just a clumsy antic of show-biz.
Anyway, Takarazuka Kagekidan (through the founded in 2009 Takarazuka Kageki Kentei Committee) organizes Takarazuka Revue knowledge proficiency certificate tests:
http://www.takarazuka-kentei.jp/index.html
This test, as for example JLPT (Japanese Language Proficiency Test) or any other language certificate test, can be passed at one of three levels:
１級 (Level 1) – Highest rank
２級 (Level 2)
３級 (Level 3) – Lowest rank
Tests are of course official. They are held at a previously announced place and time, after a prior application and… of course prior settling of mandatory test charges. However, the most interesting thing here is the limitation considering the choice of the level one would want to pass. While:
- to be able to even take a chance on the Level 1 test we first have to posses the Level 2 certificate.
- to take the Level 2 test we either have to have the Level 1 certificate or apply to both: Level 1 and Level 2 test at the same time.
Ergo: a direct approach to (sprightly) the Level 1 or Level 2 test is generally impossible. Here I would like to remind you about the test charges, which would be as follow:
１級 (Level 1) – charge unknown (there hasn’t yet been a Level 1 test)
２級 (Level 2) - 5,800円
３級 (Level 3) - 4,800円
２級 and ３級 - both at the same time - 9,800円
I can’t deny the fact, that the official goal determined by the Takarazuka Kageki Kentei Committee, which would be spreading and increasing knowledge concerning Takarazuka’s history, shows and actresses as well as ensuring fans with a chance to “put their Takrazuka-knowledge to a test”, is rather a honourable one. However it’s hard to resist the feeling that at the same time it became a new source of income for the Revue. Especially when one considers the step-by-step applying system.
Of course this kind of activity, especially when it comes to theatre (meaning: high art), may make one look at it with distaste.
As the question emerges: where does the art end and where does the commercialization begin? Does art bring profits or do profits guarantee art?
In case of Takarazuka Revue it’s all a bit more complex. Mostly because this question is as important as maintaining a healthy balance between pop-culture plus show-business and theatrical art (the high art). At the same time it is quite pointless as the general, fundamental idea of Takarazuka’s foundation was (and still is) – bringing profits, guaranteeing amusement and responding to artistic needs of present Japanese society. That would be why I would dare to say that unambiguous judgement over this case without approaching it for either economical or artistic side is generally impossible.
This way or another, my intuition tells me that regardless of how controversial this idea would be – it has quite a chance to satisfy both: fans and theatre’s management expectations.