Takarazukaron （宝塚論）

Aleja wspomnień.

2011-07-23T23:41:00.000+09:00

Kilka dni temu, a dokładnie 15 lipca 2011, miało miejsce oficjalne otwarcie Takarazuka Bunka Sōzōkan (宝塚文化創造館) w odrestaurowanym budynku Starej Szkoły Muzycznej Takarazuka.

Budowla uznana za architektoniczny zabytek epoki modernizmu w Japonii i od 1935 do 1998 roku będąca siedzibą Szkoły Muzycznej Takarazuka została otwarta dla szerszej publiczności i od teraz służyć będzie jako miejscowe centrum kultury i sztuki.

Jako iż jest to miejsce wielkiej wagi w historii teatru Takarazuka, wewnątrz pozostawiono m.in. stare sale baletowe oraz audytorium. Dodatkowo w jednym z pomieszczeń otwarto Sumire Museum, w którym zobaczyć można m.in. nagrania i zdjęcia z zajęć, materiały naukowe, plakaty ze starych spektakli Takarazuka itp.

Poniżej zdjęcie autorstwa Kusaba Tatsuya, który miał przyjemność uczestniczenia w ceremonii otwarcia oraz link do wpisu na ten temat na jego blogu (należy kliknąć na zdjęcie).

(foto: Kusaba Tatsuya)

Kusaba Tatsuya - wykład "Moja kolekcja Takarazuka"

2011-07-16T21:12:00.003+09:00

W miniony czwartek (14.07.2011) w sali wykładowej biblioteki kampusu Port Island Uniwersytetu Kobe Gakuin odbył się mini wykład mojego znajomego "po fachu": Kusaba Tatsuya - pisarza, felietonisty, a przede wszystkim największego w Japonii kolekcjonera materiałów związanych z teatrem Takarazuka. Wykład towarzyszył mini wystawie zorganizowanej w tej samej bibliotece a trwającej od kwietnia do września tego roku (z trzema zmianami ekspozycji). Podczas wykładu Kusaba-sensei opowiadał o swoim zamiłowaniu do Takarazuka, początkach kolekcji oraz najcenniejszych jej przedmiotach (np. słynny wachlarz podarty przez Kasugano Yachiyo). W chwili obecnej kolekcja Kusaba-sensei przekroczyła już 25.000 sztuk najróżniejszych pozycji związanych z rewią (programy, magazyny, plakaty, lalki, bilety, zdjęcia, gadżety, upominki, akcesoria itp). W sali wykładowej umieszczono bonusowo kilka plakatów i egzemplarzy starych magazynów Kageki oraz Graph. Atmosfera była bardzo przyjemna i kameralna (udział w wykładzie możliwy był jedynie za uprzednim zgłoszeniem i zapisaniem się na listę gości).

Dla mnie wykład ów był okazją by po latach ponownie spotkać się z Kusaba-sensei, który dzielnie wspiera mnie w moich badaniach i działalności w Polsce. Przy odrobinie szczęścia zaś, może okazać się, iż okaże się niezastąpioną osobą w organizowaniu wystawy, którą planuję doprowadzić do skutku po powrocie z Japonii.

Tak czy inaczej, każdą osobę przebywającą obecnie w Kobe, w imieniu Kusaba-sensei serdecznie zapraszam do odwiedzenia drugiego piętra biblioteki Uniwersytetu Kobe Gakuin i poświęcenia pięciu minut na zapoznanie się z niesamowitymi, przedwojennymi zdjęciami teatru Takarazuka.

Bow Hall - Takarazuka inaczej.

2011-07-14T22:33:00.004+09:00

Bow Hall to coś w rodzaju "małej sceny" Wielkiego Teatru Takarazuka. Spektakle w nim wystawiane są krótsze (zaledwie dwugodzinne) oraz skromniejsze w obsadzie (chodzi o ilość aktorek, która waha się w przedziale od 10 do 30 osób. W obliczu dość niezdrowej tendencji do wrzucania - niezależnie od potrzeby lub jej braku - do spektakli na "dużej scenie" absolutnie wszystkich aktorek danej grupy - aspekt ten jeszcze bardziej zyskał na wartości). Są też mniej spektakularne. Nie wystawia się tam rewii, scenografia jest stosunkowo skąpa, bywa że wręcz symboliczna. Skłamałabym twierdząc, że preferuję spektakle z Wielkiego Teatru Takarazuka. Ostatnimi laty Bow Hall jest moim zdecydowanym faworytem. Chaos i nijakość jaka zdominowała sztuki z "dużej sceny" ma tu niewątpliwie spore znaczenie. Urok Bow Hallu sprawia zaś, iż nawet najtrywialniejszą sztukę ogląda się z przyjemnością.

Tak też przedstawia się sytuacja z ostatnią produkcją Takarazuka na "małą scenę":

Shakunetsu no kanata, to opowieść o losach cesarza rzymskiego Kommodusa oraz jego przyjaciela z dzieciństwa, generała... Odyseusza. Choć ambiwalentne nastawienie teatru Takarazuka do historii jest wszem i wobec dobrze znane, nadal bywają chwilę, w których jej kreatywność nie przestaje mnie zaskakiwać. Na szczęście pojawiający się w sztuce Odyseusz nie jest faktycznym greckim Odyseuszem, a jedynie - o zgrozo - synem Rzymu nazwanym po greckim bohaterze (co nie przeszkodziło scenarzyście, ku zgrozie zdezorientowanego widza, zrobić z niego równie zagorzałego podróżnika).
Całość akcji toczy się wokół obowiązkowej historii miłosnej oraz kontrastu między tyranem Kommodusem (który jak przystało na bohatera Takarazuka okazuje się być ostatecznie postacią tragiczną, niezrozumianą, zagubioną itp. - po raz kolejny udowadniając, iż w Takarazuka zasadniczo nie występują postaci złe) oraz idealistą i romantykiem - Odyseuszem o gołębim sercu. Fabuła niczym więc nie zaskakuje. Jest prosta, przewidywalna, wręcz trywialna. Niemniej spektakl oglądało się przyjemnie, jak niedzielny film familijny. Tym bardziej, że zwyczajowo dla sztuk Bow Hallu - pojawiło się kilka ciekawych, wyraźnie zarysowanych postaci żeńskich (w przeciwieństwie do spektakli z Wielkiego Teatru Takarazuka, gdzie dobra i ciekawa rola żeńska poza tą odgrywaną przez topstar musumeyaku bywa rzadkością).
Spektakl w pełni obsadzony przez bardzo młode aktorki (maksymalnie ken6) i ewidentnie służący celom edukacyjnym tychże (pomijając oczywisty aspekt promocji młodych seito).

Phantom w wersji młodych, czyli trzymaj przyjaciół blisko ale wrogów jeszcze bliżej.

2011-07-14T21:41:00.003+09:00

Savoir vivre Takarazuka nie pozwala otwarcie stwierdzić, iż Shinjinkōen wypadł lepiej od spektaklu zasadniczego.

Uczcijmy tę zasadę chwilą zadumy.

Chwila minęła.

Shinjinkōeny nie bez powodu cieszą się ogromną popularnością (z reguły wyprzedane są nawet miejsca stojące). Dla większości japońskich fanów prawdziwą atrakcję stanowi możliwość zapoznania się z młodymi talentami lub w końcu obejrzenia swojego pupila w jakiejś konkretnej roli. Dla mnie Shinjinkōen to okazja do spędzenia dwóch godzin przy niezwykle z reguły "świeżym" spektaklu. Shinjinkōeny są dużo bardziej naturalne, dużo mniej wyuczone i sformalizowane niż spektakle zasadnicze. Cechują się sporą dawką humoru i poniekąd przypominają wysokiej klasy teatr szkolny/akademicki. Oczywiście w przeciwieństwie do spektakli zasadniczych, Shinjinkōen to w dużej mierze loteria. Zdarzało mi się bywać na Shinjinkōenach, które niestety nie sposób uznać za coś więcej niż formalność. Na szczęście co jakiś czas Takarazuka potrafi zaskoczyć.

Wtorkowy (12.07.2011) Shinjinkōen do najnowszej inscenizacji "Phantoma" przeszedł najśmielsze oczekiwania zgromadzonej w teatrze widowni (co dało się znać w słowach komentarzy słyszanych ze wszech stron w holu po zakończonym spektaklu). Wszystko zaś dzięki niebywale wręcz zaskakującej oprawie wokalnej. Co ciekawe, najsilniejsze głosy obsadzały role żeńskie lub drugoplanowe. Tak owoż na niezwykłą pochwałę oraz uwagę zasługują moim zdaniem przede wszystkim:

Masaki Rion (Christine Daaé) - za melodyjność i barwę głosu, ale przede wszystkim za drastycznie odbiegające od standardów Takarazuka niskie tony w wokalu musumeyaku. Zmiana ta znacząco wpłynęła na charakter i odbiór spektaklu.

oraz

Manase Haruka (Gérard Carrier) - za jeden z najsilniejszych głosów w Takarazuka ostatnich kilkunastu lat. Stety czy niestety - przyćmiła Phantoma. Japońskojęzyczne publikacje internetowe są w tej kwestii jednogłośne - absolutny hit i odkrycie tego spektaklu. Perfekcyjny alt, jeżeli nie kontralt. Śmiem twierdzić, iż o tej pani jeszcze nie raz będzie głośno.

Nieodmiennie wysiłki Hankyu by utrzymać hanagumi na wyróżniającym się pośród pozostałych grup poziomie, zasługują na szczery podziw.

Phantom - czy inaczej znaczy lepiej

2011-06-28T23:05:00.001+09:00

Reinscenizacja spektaklu nie jest zadaniem ani łatwym, ani lekkim, ani jak domniemam przyjemnym. Zabieg taki w ten czy inny sposób wiąże się zawsze z konfrontacją z dotychczasowymi wersjami danego dzieła i postawieniem przed trudną decyzją: kopiować czy kombinować?

Każda z opcji ma swoje 'ale'.
Kopiując udane dzieło narażamy się na niedorośnięcie do kunsztu oryginału oraz ostre słowa krytyków zdegustowanych nudnym plagiatem. W końcu jeżeli nowa inscenizacja nic nie wnosi, to automatycznie nasuwa się pytanie jaki sens w jej wystawianiu?

Kombinując musimy uważać by się nie zapędzić, bowiem możemy obudzić się z groteskową karykaturą pierwowzoru martwo spoczywającą w naszych nadpobudliwie kreatywnych dłoniach.
Oczywiście rozwiązaniem idealnym, jak zawsze, zdaje się być osławiony (a traktowany ostatnimi czasy w sztuce po macoszemu) złoty środek. Przy czym gdyby jego odnalezienie było stosunkowo proste i w pełni gwarantowało pomyślność przedsięwzięcia, to miny moich japońskich współ-seminarzystów teatrologicznych na widok Ryszarda II w reżyserii Arianne Mnouchkine powinny być bliższe zachodniemu zachwytowi niż wyraźnemu skołowaniu i zażenowaniu, jakie miałam okazję jakiś czas temu u nich zaobserwować.
Wracając jednak do Takarazuki (która nie tak znowu obca jest interkulturalizmowi, ale o tym może innym razem - ze sporym naciskiem na 'może'). Po niezwykle udanym pierwszym podejściu w 2004 roku (Wao Youka, Hanafusa Mari) oraz stosunkowo (moim zdaniem) udanej choć nieco 'przekomercjalizowanej' wersji z 2006 roku (Haruno Sumire, Sakurano Ayane) moje oczekiwania względem tegorocznej inscenizacji Phantoma przez Takarazukę były, nie ukrywam, wysokie. Tym bardziej, iż nadal czułam swoisty niesmak po 'zabiegach' dokonanych przez rewię na jednym z najwyżej cenionych przeze mnie europejskich musicali - Romeo i Juli Gérarda Presgurvica.
Tegoroczna inscenizacja Phantoma miała być dodatkowo obciążona brzemieniem ohirome otokoyaku topstar Ranju Tomu. Brałam to za dobrą monetę. Jeżeli jest coś, do czego Takarazuka przykłada się ze zdwojonym wysiłkiem to są to spektakle ohirome i sayounara.
Przynajmniej tak mi się dotychczas wydawało...
Obawiam się jednak, iż w omawianym przypadku wysiłek został potrojony, w wyniku czego ostatecznie zatoczył zwodnicze koło i wylądował na nieznanej ziemi 'przekombinowania'.
Jeżeli fabuły, która broni się sama, nie tknięto to cóż takiego poszło nie tak?
Przede wszystkim choreografia. Największy żal mam do Kazumi-Boy za wszystkie układy taneczne w podziemiach opery z udziałem Upiora. Idiotyczne, żenujące, infantylne i groteskowe układy przypominające techno-robot-dance nie tylko nie mają nic wspólnego z urokiem otokoyaku ani z dramatyzmem postaci Upiora, ale również okrutnie niszczyły jakikolwiek nastrój. Nie znajduję uzasadnienia dla odwołania się do tego typu choreografii w tym akurat musicalu. Rozumiem potrzebę nadania całości 'świeżego powiewu', ale nie oszukujmy się - są pewne granice.
Kolejną wątpliwie pomyślną zmianą była interpretacja muzyczna spektaklu. Dość drastyczne zmiany poczyniono w doborze instrumentów orkiestry skłaniając się głównie ku grzechotką, talerzom, cymbałkom i perkusji (z tego co udało mi się "wysłyszeć"). Jak łatwo się domyślić - wraz z ich pojawieniem się znikła pompatyczna, mroczna atmosfera opery, do tej pory idealnie oddawana przez m.in. instrumenty dente oraz organy. W efekcie otrzymaliśmy efekt czegoś z pogranicza muzyki pop. Czarę goryczy przelały dodane (nowe) piosenki wykonane w konwencji popowej poezji śpiewanej.
Na szczęście spektakl ratowała gra aktorska. I choć pierwszemu aktowi brakowało kompletnie wyrazu i jakiegokolwiek napięcia (co może przedwcześnie rozczarować widza), to w zestawieniu z drugim, przesyconym emocjami i dramatyzmem aktem drugim stworzono niezwykle wyrazisty, zaskakujący, nowatorski spektakl w o wiele bardziej złożony sposób poruszający i obrazujący konflikt wewnętrzny głównego bohatera. Odarty z efemerycznego uroku, niezwykle ludzki dramat Upiora wzrusza do łez.

O nieudanej próbie słów kilka

2011-06-27T22:12:00.001+09:00

O tegorocznym majowo-czerwcowym spektaklu Soragumi będzie krótko. Niestety z braku czasu związanego z badaniami na uniwersytecie nie miałam okazji podzielić się spostrzeżeniami na bieżąco, a obecnie już tylko nowa inscenizacja "Phantoma", o której będzie w następnym wpisie.

"Utsukushiki shougai", jak łatwo domyślić się z podtytułu, to kolejna lokalna reinterpretacja zdarzeń, a właściwie relacji międzyludzkich, z czasów bitwy pod Sekigaharą. Tym razem, do nieco już przydługawej listy produkcji poświęconych temu okresowi (sztuki, seriale TV, mangi etc), swoje trzy grosze dołożyła Takarazuka proponując intrygującą koncepcję romansu Ishida Mitsunari i księżniczki Chacha (Yodo-dono).
Abstrahując od nieco kłopotliwie wydumanej fikcji (którą japońska publiczność na fali popularności losów sióstr Chacha-Hatsu-Go przyjęła zaskakująco pozytywnie) spektakl spełniał wszelkie estetyczne założenia nihonmono wystawianych w Takarazuce. Od strony gry aktorskiej spektakl prezentował się zaiste bardzo dobrze. Na szczególną uwagę zasługują Oozora Yuuhi oraz Miho Keiko, które niezwykle sprawnie łączyły techniki aktorskie Takarazuki z elementami tradycyjnych japońskich sztuk scenicznych nadając postaciom artystycznej efemeryczności i wiarygodności.
Niestety osobiście uważam, iż jest to zbyt mało by obronić spektakl przed stosunkowo niepochlebną oceną. Nieuporządkowany rytm prowadzenia fabuły, zyskiwanie czasu zbędnymi scenami, chaotyczne, zbędne wtrącenia oraz zamknięcie historii wokół nieco już przejedzonego, odwiecznego konfliktu między obowiązkiem a uczuciem opowiedzianego z niczym niezaskakującego punktu widzenia mężczyzny odarło spektakl z należnego mu uroku. A szkoda. Bowiem potencjał drzemiący w nihonmono Takarazuki uważam za nadzieję na odbudowanie jej świetności.

Niestety podobnie mają się sprawy z rewią "Luna Rosa", której zamysł pozostaje znany jedynie jej twórcy. Jedynym godnym uwagi układem tanecznym była scena obrazująca przesypujący się po pustyni piasek, której ekspresyjność, tempo oraz muzyka na długo pozostawiają widza po wrażeniem. Tak czy inaczej - ponownie zbyt mało by uznać całość za udaną. Zbyt dużo chaosu i mieszania wątków. Cóż bowiem dobrego może wyjść z rytmów flamenco na arabskim bazarze?

Takarazuka Kageki Kentei

2010-05-06T01:06:00.000+09:00

PL:
Jakiś czas temu Takarazuka wyszła do fanów z nową, ciekawą inicjatywą. O tyle zaskakującą co kontrowersyjną. Skądinąd, na marcowym wykładzie w Warszawie, miałam okazję napomknąć o walorach edukacyjnych spektakli i promocji wiedzy ogólnej poprzez gadżety proponowane przez Quatre Ruvue, jednak ów ostatni ‘eksperyment’ teatru zrobił na mnie spore wrażenie. Do dziś nie potrafię się zdecydować, czy pomysł jest niezwykle trafną strategią marketingową, oryginalną formą promocji czy pokracznym wybrykiem show-biznesu.
Otóż Takarazuka Kagekidan, poprzez założone w 2009 Takarazuka Kageki Kentei Committee, organizuje egzaminy na certyfikaty z wiedzy o teatrze Takarazuka:
http://www.takarazuka-kentei.jp/index.html
Egzamin podobnie jak JLPT (Japanese Language Proficiency Test) i inne certyfikaty języków, można zdać na jeden z kilku poziomów:
１級 (Level 1) - najwyższy
２級 (Level 2)
３級 (Level 3) - najniższy
Egzaminy odbywają się oficjalnie. O ustalonym czasie, w ustalonym miejscu po uprzednim zapisaniu się na dany poziom i oczywiście... uiszczeniu odpowiedniej opłaty. Ciekawostką jest tu niewątpliwie fakt braku całkowitej dowolności w wyborze zdawanego poziomu, a to dlatego, iż:
- by podejść do egzaminu na poziom 1 musimy posiadać certyfikat z poziomu 2.
- by móc podejść do egzaminu na poziom 2 musimy albo posiadać certyfikat z poziomu 3 albo zdecydować się na jednoczesne zdawanie poziomu 3 i 2.
Ergo: bezpośrednie podejście (od razu) do egzaminu na poziom 1 i 2 jest niemożliwe. Przypominam, iż za każdy poziom obowiązują opłaty. Odpowiednio:
１級 (Level 1) – cena nieznana (nie było jeszcze tury z egzaminem na poziom 1)
２級 (Level 2) - 5,800円
３級 (Level 3) - 4,800円
２級 i ３級 jednocześnie - 9,800円
Nie przeczę, iż cel, jaki wyznaczyło sobie Takarazuka Kageki Kentei Committee, czyli szerzenie i pogłębianie wiedzy dot. historii, dzieł i aktorek Takarazuki, a także zapewnienie fanom okazji do ‘sprawdzenia się’ nie jest zaiste szczytny, a realizacja ciekawa. Przy czym trudno jest oprzeć się wrażeniu, że zabieg ten miał również na celu zapewnienie nowego źródła dochodów teatru. Tym bardziej biorąc pod uwagę schodkowy system dopuszczania kandydatów do egzaminów.
Niewątpliwie tego typu działalność, w szczególnie w przypadku teatru (ergo: dziedziny stanowiącej sztukę wysoką), może wywoływać pewien niesmak.
Pojawia się bowiem pytanie: gdzie kończy się sztuka a zaczyna komercja? Czy sztuka przynosi zyski, czy zyski są gwarantem sztuki?
W przypadku Takarazuki jest to kwestia nieco bardziej złożona. Pytanie jest bowiem o tyle ważne, o ile ważne jest utrzymanie zdrowego balansu między popkulturą i szowbiznesem a sztuką teatralną, sztuką wysoką i o tyle bezsensowne, o ile założeniem Takarazuki było i jest przynoszenie zysków oraz odpowiadanie na potrzeby artystyczno-rozrywkowe współczesnego społeczeństwa japońskiego. Dlatego też śmiem twierdzić, iż jednoznaczne ocenienie wspomnianej inicjatywy bez opowiadania się po jej ekonomicznej lub artystycznej stronie jest zasadniczo niemożliwe.
Tak czy inaczej, intuicja podpowiada mi, że jakkolwiek intrygujący pomysł by to nie był – ma całkiem spore szanse na duży odzew ze strony fanów i spełnienie oczekiwań finansowych zarządu teatru.

ENG:
Some time ago Takarazuka came up with quite a new initiative, which one may find it a bit surprising or even controversial. I have to admit that I did spare few minutes of my March Warsaw lecture to mention the educational aspects of Takarazuka’s shows and the general promotion of common knowledge through various gadgets sold by Quatre Revue, but still, this recent ‘experiment’ conducted by the Revue did impress me a lot. Even now it is hard for me to decide whether the idea is a brilliant marketing strategy, original new way of promotion or just a clumsy antic of show-biz.
Anyway, Takarazuka Kagekidan (through the founded in 2009 Takarazuka Kageki Kentei Committee) organizes Takarazuka Revue knowledge proficiency certificate tests:
http://www.takarazuka-kentei.jp/index.html
This test, as for example JLPT (Japanese Language Proficiency Test) or any other language certificate test, can be passed at one of three levels:
１級 (Level 1) – Highest rank
２級 (Level 2)
３級 (Level 3) – Lowest rank
Tests are of course official. They are held at a previously announced place and time, after a prior application and… of course prior settling of mandatory test charges. However, the most interesting thing here is the limitation considering the choice of the level one would want to pass. While:
- to be able to even take a chance on the Level 1 test we first have to posses the Level 2 certificate.
- to take the Level 2 test we either have to have the Level 1 certificate or apply to both: Level 1 and Level 2 test at the same time.
Ergo: a direct approach to (sprightly) the Level 1 or Level 2 test is generally impossible. Here I would like to remind you about the test charges, which would be as follow:
１級 (Level 1) – charge unknown (there hasn’t yet been a Level 1 test)
２級 (Level 2) - 5,800円
３級 (Level 3) - 4,800円
２級 and ３級 - both at the same time - 9,800円
I can’t deny the fact, that the official goal determined by the Takarazuka Kageki Kentei Committee, which would be spreading and increasing knowledge concerning Takarazuka’s history, shows and actresses as well as ensuring fans with a chance to “put their Takrazuka-knowledge to a test”, is rather a honourable one. However it’s hard to resist the feeling that at the same time it became a new source of income for the Revue. Especially when one considers the step-by-step applying system.
Of course this kind of activity, especially when it comes to theatre (meaning: high art), may make one look at it with distaste.
As the question emerges: where does the art end and where does the commercialization begin? Does art bring profits or do profits guarantee art?
In case of Takarazuka Revue it’s all a bit more complex. Mostly because this question is as important as maintaining a healthy balance between pop-culture plus show-business and theatrical art (the high art). At the same time it is quite pointless as the general, fundamental idea of Takarazuka’s foundation was (and still is) – bringing profits, guaranteeing amusement and responding to artistic needs of present Japanese society. That would be why I would dare to say that unambiguous judgement over this case without approaching it for either economical or artistic side is generally impossible.
This way or another, my intuition tells me that regardless of how controversial this idea would be – it has quite a chance to satisfy both: fans and theatre’s management expectations.

Publikacja / Publication

2010-03-06T02:09:00.000+09:00

PL:
Mam przyjemność ogłosić, iż prelekcje z krakowskiej konferencji w 2007 roku, w końcu doczekały się publikacji w poniżej prezentowanym tomie:

Znajduje się tam również tekst mojego autorstwa o błędnym postrzeganiu teatru Takarazuka przez obcokrajowców. Niestety (choć niewątpliwie ma to również swoje zalety) tekst jest w całości w języku japońskim.

ENG:
I'm proud to present you the long awaited publication of lectures from the 2007 Krakow Internation Conference in Japanese Studies :

Among texts included in the above book, you can also find my article about misunderstood image of Takarazuka Revue among the foreigners. Sadly (though it has its positive aspects) my essay is in Japanese.

O Takarazuce w Warszawie / About Takarazuka in Warsaw

2010-03-06T01:59:00.000+09:00

PL:
Muszę przyznać, iż zaniedbuję tego bloga okrutnie. Jedyne co mam na swoje usprawiedliwienie, to dość intensywna działalność poza nim. Najbliższy rok zapowiada się bowiem dość pracowicie. Inauguracją będzie, zbliżający się wielkimi krokami, wykład w warszawskim Muzeum Azji i Pacyfiku, który będę miała przyjemność poprowadzić 20 marca 2010 o godzinie 18:00.

Szczegółowe informacje na blogu i stronie muzeum:
http://teatryazji.blogspot.com/

Ostrzegam sumiennie, iż ze względu na dość spore ograniczenie czasowe, prelekcja ta będzie zaledwie krótkim, cokolwiek ogólnym wprowadzeniem do świata Takarazuki. Dla zachęty mogę jedynie dodać, iż zamierzam wzbogacić swój występ o rozmaite pokazy audio-wizualne.

ENG:
I have to sadly admit that I've been neglecting this blog quite seriously. As an excuse I can only say that it's due to me being quite active just out side of it. I can already say that this year seems to become a busy one. And the inauguration of my activities shall be the lecture that I'll hold at Warsaw's Asia and Pacific Museum on the 20th of March 2010 at 18:00.

For any further info check the Museum's blog and HP:
http://teatryazji.blogspot.com/

I have to warn you though, that due to a quite tight time-line, the lecture shall be nothing more but a simple, general introduction to Takarazuka Revue. I may only try to encourage you to come by promising to enrich my presentation by adding some audio-visual interesting details.

International Japanese Studies Workshop, Murzasichle, 15-19 April 2009

2009-03-13T05:22:00.000+09:00

Tak na dobry początek:

Jako, iż niedługo ponownie wystąpię na forum publicznym z kilkoma słowami na temat Takarazuki, zapraszam wszystkich serdecznie na nieco roboczo wyglądającą stronę warsztatów organizowanych przez polskie japonistyki:

International Japanese Studies Workshop, Murzasichle, 15-19 April 2009

Wydarzenie jest co prawda nieco "hermetyczne", jednak każdy japonista ma prawo pojawić się z gośćmi. W związku z tym, jeżeli ktoś miałby ochotę spędzić kilka dni z polskim "światkiem japonistycznym", a może nawet czymś się podzielić i samemu wygłosić prelekcję - proponuję pośrednictwo w kontakcie z organizatorami.